Wolken zijn diep zwart: de einder vol avondrood glanst des te sterker.…

mijn verrekijkers overzien de wereld wel zonder problemen…

verdovend voor het ongewende oor de stilte duizelingwekkend de zon op dit leeg geruimde land…

schemerdromerij haar lichaam drapeert zich warm in vrije poses…

Een lieftallig wit een lelietje van dalen let op is giftig…

vanochtend langs de kust kans op een bui, de kust kust de bui en buigt…

binnen hoofdbrekens verval in gedachtengang gemiste kansen hun zorgen verstrengelen wringende handen…

het haiku seizoen is herfst, ik peins over mijn oude regenjas…

zware storm en vis zuur uit een goedkoop potje ik eet uit de zee…

gevulde schalen mijn zomerbloemen dragen dit rijke najaar want heikele herfsttijden brengen winter te dichtbij…

de storm en regen sloegen weer tegen de pont gewoon op het IJ…

Ik zag twee dichte paarden en een verre koe ik was te lande…

In vertwijfeling over de eindbestemming alleen op perron…

Twee duiven baltsen in mijn buurman's tuin van hardop tot luider…

De woestijnrotsen zijn door talloze eeuwen verweerd en gekneed: reuze druipsteengestalten van de hete buitenlucht. Mensen lopen druk; ezels en kamelen zien dit loom soezend aan. Gebroken tempels en verstilde theaters spreken altijd nog naast Oosterse paleizen van Romeinse heersers. De bergen zijn vol stapels huizen, die ogen als…

altijd wel ergens de verbinding met jouw naam spreekt mijn boekdelen…

waterspiegeling dat achterste van mijn tong spreekt als boekdelen het regent zomerdagen over ons kikkerlandje…

Wat een crisis is Weet elk aan de dis gewis. Gis dat ik iets mis.…

in de nabijheid geeft haar kippenbril uitzicht ze ziet het zitten!…

Een slaande ruzie in de lucht kraaien krijsen huiveringwekkend…