de geest heeft haar schepsels gebroken in de bijbel van toen hebben alleen vaderen gesproken zij dachten gods schip te bevaren op golven die onrust bedaarden vergaten de vrouw in het paren offerden zonen uit een aards paradijs brandden de braamstruik gaven in steen de tafelen gelijk is er verschil tussen lichaam en ziel de man…

hoog in de lucht zie ik je glanzen vleugels gespreid een horizon rijker je ogen waren leger dan de put waaruit je klom vanaf de bodem handen raakten muren voeten klommen geleden weg, ontvelden in het pijn verdrijven wanhoop was je touw de strop zou adem blijken verstijfd van kou wilde je het leven grijpen je bent herboren…

ze spelen op het plein een tent is opgezet de kapél zit op zijn plek en laat de horens schallen de mensen dansen niet alleen een dwaze clown zingt het refrein, jongleert vaag met gekleurde ballen ze kijken maar vinden emoties raar applaudiseren zonder openlijk de handen te bezeren totdat een ijle stem in tegenwind gaat zingen…

een flard gesprek uit een open raam verwaait de jazz een trompet geeft weemoed aan de bas dreunt huizen verder weg en uitgelopen teer verhindert het verkeer te razen de lucht is zwaar van zomer en geel stof de bomen stuiven luizen lekken vocht dat plakt op autoruiten ik voel de hitte zinderen er spelen nu geen kinderen…

jurk van rode rozen klemde zich één moment aan hem vast op de gracht jurk van rode rozen omklemde hem omvatte hem greep hem ze laat hem niet meer los hij zit niet meer vast hij komt nooit meer los…

waar prooi is duiken gieren alleen wilde dieren sterven om de evolutie te beërven zie de vogels roerloos ver in de savanne waar hitte wordt gespannen tot een klaterende donderbui jij vreet de woorden kaal van mijn verhaal strekt je lange nek de letters proef je pas als je mijn bloed hebt in je bek jouw vraatzucht trekt…

stenen beelden wiegen niet in een bed van donkere tonen het orgel speelt het wiegelied laat kinderen tot mij komen een ijle stem klimt zacht omhoog langs bogen en pilaren om in de melodie iets van de hemel te ervaren het koor zwelt aan en juicht haar schoonheid toe trompetten schetteren feest, het paradijs is nooit zo mooi geweest…

zwervend in parken hart gekweld meer en meer uitgeteld geteld de dagen nimmer laat je los mijn lief jij jurk van rode rozen je werkt aan stilte blijven de vragen ongesteld: wil je nou of wil je niet mijn liefde zit ik nu wel of niet in jou genesteld heus lieverd mijn vragen hebben niets om het lijf…

ik heb de tijd laten vallen seconden versplinterden minuten scherfden glas uren doolden doelloos de ochtend liept met middag uit de pas de klok gedeukt herinnering gekreukt de grote wijzer holt door ons bestaan de kleine dolt ontmoetingen die ergens openstaan ik kies vandaag er is geen gisteren meer en morgen was de plaag…

Liefelijke warme kleuren, oog dat ziet waaraan ik dacht, lach die tracht mij op te beuren, sterke hand, zo zijde zacht. Wetend dat jij door zult zeuren, zonder woorden weliswaar, vrees ik wat er zal gebeuren, als ik zwicht voor zo'n gebaar. Open harten, open deuren, ooit valt alles in zijn slot. Blikken die mij openscheuren, stapelgek…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je kussen in je slaap de liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

ik heb de lente weer ontdekt maar weet de plek waar grond geen bloemen gaf zij is door groen gedekt zon noch warmte brengt bloei wel groei in steeds ontluiken moet ik echt wachten tot de eerste bloem zich ooit zal gaan ontsluiten ik zie ze kleuren om me heen knoppen die me raken wil geen groen alleen maar juist de nectar van…

ben jij mijn spiegel of het beeld mijn handen geven wat ik neem liefde voor jou om mezelf te warmen aandacht die ik kaats in je ogen beleef ik in jou mijn bestaan dood dan het beeld als je om mij wilt geven…

zomaar lopen dromen dat ik van je hou zomaar even komen aan het randje van je mouw zomaar durven vragen "en hoe is het nog met jou" zomaar helpen slagen waar jij misschien falen zou zomaar heel goed weten wat heb ik toch geluk zomaar niet vergeten het kan ook zomaar stuk…

ik kan niet voor je denken je zekerheid en al mijn liefde schenken dat is vertrouwen tussen twee in ontmoeten las ik meer dan groeten je warmte nam me mee we paddestoelden snel ons huis en voelden ons er eindelijk thuis nu hangen er gordijnen die slechts de late avondzon laat schijnen de bosrand wordt te druk want als…

ik kijk je uit het dal de helling spreekt mijn echo lacht de diepte klautert hoogte ze lift je boven al je blik omhoog gericht je handen wijzen vrijheid ik ben er nog kom ken me weer ontmoet me maar geniet mijn blijheid…

ik zag je op zolder met in je kop weer de kolder uit het verleden je raapte daar woorden voelde de angsten die je leven vermoordden kroop in een hoekje in je handen het boekje met namen die bleven jij bent gegaan zij zijn gebleven maar zonder enig teken van leven je groette met ogen bad mededogen maar wist dat de hoop zich…

Simon is hij? In mij, levende adonis, jouw liefde, een blik die buik injaagt om daar voorlopig kwaad te rechten. Eén dagje stad op meers gesproken lichamen, geur en de wonderen stil naar de grootse metropolen van ver. Bezoek ik alleen gelaten fantasie dat in tempo mijn kamer wil vult beleeft de roem een zoen, ‘Simon: jij weet van niet…

Er danst verdriet in mij vrolijk springend het ritme omdat ook jij er bent. Om over te nemen, op haar rug getikt verlaat zij met een innig buigen de dansvloer. Wij kenden elkaar van eerder, dit bewegen, het schansen in beide oren open. ‘Mijn lief, waak mij morgen sta ook ik op die kater van wij twee.’ Het jassen halen verlaat…

Als het duister donker dicht een vallende ster de nacht verlicht zie ik helder jouw gezicht wanneer de nacht de ochtend sust ik in nevel en zonlicht rust droom ik dat jij mij wakker kust…