Netgedichten

netgedicht (nr. 49.947):

Herfstdepressie

Regen
verdicht mijn zicht en
haar kilte omwortelt
mijn gemoed

Ik verhout
tot alleen mezelf
en wacht
achter verharde bast
op lente

Schrijver: Tono, 16 november 2013

Geplaatst in de categorie: emoties

herst

depressie

Er is nog niet op deze inzending gestemd.

476

Er is 1 reactie op deze inzending:

Tadorna, 11 jaar geleden

De winterblues, raak verwoord; net als de natuur kan je enkel terugplooien op jezelf en wachten tot het overgaat. De wijsheid van je gedicht helpt de pijn verzachten.

.accordionpanel { display: block !important; max-height: none !important; padding: 16px 0 !important; overflow: visible !important; } .accordion:after { display: none !important; }

reageer Geef je reactie op deze inzending:

Naam:

E-mail:

Bericht:

Vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt