inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

NOURRICES (2)

Het huilen van de eigen borelingen
Konden wij moeders nauwelijks verdragen
Er stapelde zich steen op lege magen
Toen wij als min richting verdienste gingen

Het rijkeluiskroost kon het ook niet helpen
Dat het bij de elite was geboren
Dus zoogden wij het zonder te ontsporen
De tranenvloed was nauwelijks te stelpen

Wanneer wij ‘s nachts eenzaam in onze bedden
Op het ontwaken van de zuigeling wachtten
En aan onze familieleden dachten

Zouden ze zonder ons het kunnen redden?
We duwden dagelijks een kinderwagen
Zij het gebroken en terneergeslagen

Schrijver: Anneke Haasnoot, 4 jul. 2015


Geplaatst in de categorie: vrouwen

4,2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 179

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:
Alexander Peters
Datum:
6 jul. 2015
Mooi in zijn triestheid. Wederom een pracht sonnet.
Naam:
Anneke Haasnoot
Datum:
5 jul. 2015
Dat is wat ik fijn vind, dat wat ik schrijf soms raakt en ontroert. Dankjewel voor je woorden.
Naam:
Adriaan van Dam
Datum:
4 jul. 2015
Alleraardigste Anneke

Hoe diep triest toch prachtig mooi kan zijn

Je Adriaan, ontroerd

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)