Netgedichten

netgedicht (nr. 69.182):

Oehoe

Ik zie hem in het donker mij doorgronden
Vlakbij de deuropening waar ik sta
Om de honden binnen te roepen
Aangevlogen met monsterend gele ogen

Zwijgzaam prijkend blijft zijn tronie
Zich wenden in de lichtbundel
Nadat ik heen en weer ben geslopen
Om er een zaklamp bij te halen

Ik en de verstarde hondenblikken
Op de talmende Oehoe gericht
Die dan plots zijn duikvlucht neemt
Geruisloos over het gras
In de gaten gelopen

Krijgen we de volgende dag
Bericht van het wegvallen
Van een ver familielid onverwacht

Maar bij iemand die je na aan het hart lag
Zou de doodsbode een ondraaglijk
Klagelijk omen hebben laten horen
Weet de huismeid achteraf