Netgedichten

netgedicht (nr. 69.183):

Oehoe

Waar ik bij de keukendeur sta
Om de honden binnen te roepen
Zie ik hem in het donker mij doorgronden
Aangevlogen met monsterend gele ogen

En na heen en weer te zijn geslopen
Om er een knijpkat bij te halen
Blijft zijn tronie in de lichtbundel
Geruisloos zwenkend prijken

Met de verstarde hondenblikken
Op de loerende Oehoe gericht
Die plots een stille zweefduik neemt
Laag wiekend over het gras
In de gaten gelopen

Krijgen we de volgende dag
Bericht van het wegvallen
Van een ver familielid onverwacht

Maar bij iemand die je na aan het hart lag
Zou de doodsbode ondraaglijk
Klagelijke kreten hebben laten horen
Weet de huismeid achteraf