inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 71912):

Over mens en dier.

Toen ik nog schaamteloos hoogmoedig was
en enkel met dieren wou praten…
Beducht als ik was voor het glas in het gras..
in de mensheid zag ik geen graten.

Nu ik streel ik de poten en de vacht
van de warme kat naast mij heel zacht.
Opdat zij aan vogels zou verzaken,
hun karkassen niet open zou kraken,
ontdaan van hun bonte vederpracht.

Het is het lot van mens en dier
onze prooi zonder pinken te verschalken.
we verreken daarbij geen spier
want wij zijn sperwers en torenvalken.

Schrijver: koen Goovaerts, 11 mrt. 2020


Geplaatst in de categorie: dieren

5,0 met 2 stemmen 116



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)