Netgedichten

netgedicht (nr. 87.292):

Ontsnappingskamer

De koning heeft de sleutel
van de sloten aan de buitenkant
en dat is precies het probleem

want die koning ben ik zelf
opgesloten in deze piramide
Het is een koan

en het is niet grappig
Wanhopig roep ik antwoorden
in het duister, op de tast

strompel ik verder en
eindelijk gaat de deur open
naar weer een donkere kamer

zo Vantazwart dat diepte verdwijnt
Ik ben blind, te moe om te huilen
ga ik zitten, liggen

in een gefantaseerde sarcofaag -
begraven in mijzelf, wegzinkend
uit mijn bewustzijn