Netgedichten

netgedicht (nr. 87.558):

Knoet

We dreven beiden welgemoed
op liefde van haar warme baren

mijn arme leuter krom
onder ´t al meer molmend mom

van vele jaren monter paren
ons beider einde tegemoet.

Het leven immers is
een knoet van glanzend schichten

dat schooltje nét nog niet gevangen vis
die pedo pater pootje lichten

een plotse paardenbries
de Pier van Stotter

groots of genitaal genies
doods verbaal gesnotter

gekriebel onder bij je lies
bescheten windekind dat ziedend zucht

beducht voor het verhaal van paternale tucht
verwoede weifel wolkend aan de lucht

maar even. Even maar en
wat was het godvergeten goed.