Netgedichten

netgedicht (nr. 87.583):

Krom

We dreven beiden welgemoed
op liefde van haar weke baren

mijn leuter krom
onder ´t mom

van al die jaren monter paren
ons beider einde tegemoet.

Het leven immers is
als glanzend schichten

van een schooltje net niet rotte vis
de trotse pater pootje lichten

een plotse paardenbries, genant genies
gekriebel onder bij je lies

bescheten windekind dat ziedend zucht
verwoede weifel wolkend aan de lucht

maar even even maar en
wat was het godvergeten goed.