Netgedichten

netgedicht (nr. 87.607):

Everleverdingen

Niet dat ik met mijn laatste haren
en mijn wormstekig everinnen paren

niet meer wil
maar er bekruipt mij onverschil

nu de jaren meer rag dan roem vergaren
en ik erfelijk belast

op de tast van mijn bombast
en geen everwijn te dol

moet komen uit mijn alco hol.
Te vaak beschonken

welhaast in de drank verdronken
voor en als de dood zo bang

raak ik domweg van de leg
nu mijn everlever zich bezint

en vals begint
te zingen

maar dat is de gang
der Ever dingen

sprak de oude ever
met een krak

en nog een drup
van katerige bever

geen gezever meer
ik zeg hup

deze ever wordt weer fris van lever
nooit meer brak

want ik ben een overlever
en geen overgever.