Ik weet genoeg!

Is dat zo? vraag ik u af.
Jazeker - ik vraag het en vraag het u tegelijkertijd. Ik gooi dit hete hangijzer vast in de groep, om u zelf ook die vraag te laten stellen, snapt u wel? Als ware het een boemerang.

Misschien wat pijnlijk en confronterend, zo in aanloop naar het feest van het licht en de vrede in 's mensen harten, maar wees gerust.

Ik zal, hoewel zeer bescheiden van aard, bij mezelf beginnen:
voor mezelf zou ik die vraag namelijk met een volmondig 'ja' beantwoorden, op het gevaar af dat ik als meewarige dorpsgek word afgeserveerd. Abserviert, wie man in dem Kneipe sagt (of was het nou in der Kneipe?).

Hup, de soep in, vlak naast de grillmaaltijd van Bart Adjudant die, zoals te lezen in zijn snelle tafelsonnet van vandaag, een loopje neemt met het kerstgourmet.

Lang geleden reeds heb ik dat gezamenlijk ritueel van een geïmproviseerd zelfbedienings-restaurant afgezworen.
Ik geef het volmondig toe, zowaar ik hier zit. En wel om verschillende redenen.

De meest gewichtige is die welke verstrekkende gevolgen heeft.
Vooral het flamberend gourmeren aan één en dezelfde tafel leidt, hoe je de steak ook wendt of keert, tot scheve ogen en quasi onschuldig bedoelde steken onder water, die nog jaren onderhuids kunnen dooretteren als een gezwel dat elke kerst als een duivels fantoom de kop opsteekt en jaar na jaar blijft voortwoekeren...onderhuids, wel te verstaan!

Het gourmet-stel zou, in het beste geval, aan minstens tien tafels moeten worden uitgestald...
of beter nog: helemaal niet.
Gewoon terug naar Frankrijk, de bakermat, de hele bliksemse boel!

Alleen de beaujolais en bordeaux mogen blijven, als aperitief en bonjour amour...waarna het gekeuvel over ditjes en datjes over koetjes, kalfjes en katjes daadwerkelijk een aanvang kan nemen.

Is eenmaal de wijn geheel uit de kan en compleet in de man, dán staan de poorten naar de vrijheid open. Dat wil zeggen, geestelijke vrijheid - ofwel het vrije woord!

Maar daar moeten we wel mee oppassen, natuurlijk. Zeker als er maar wat ins blaue hinein wordt gekeuveld als je tafelgenoten menen dat ze rücksichtlos de Parnassus kunnen bestijgen, dank je de koekoek!
Men moet zich wel aan de regels houden. Anders wordt het een heilloze onderneming, een chaos waar geen touw aan vast te knopen is.

Wat te doen als er een een valse noot zingt en een scheve schaats rijdt? Even de wirwar van touwen doorsnijden met je Zwitserse mes - en wel op het juiste moment.
Geen gourmetten, maar klare wijn.

De Parnassus...
Ook daar kom je niet zomaar, dat wist Sisyphus ook - de kwade genius van Zeus liet hem ten eeuwige dage boeten voor zijn euvelmoed.

En de Helicon, de berg der muzen...
Zonder hun goedkeuring kom je niet binnen en als je toch, ondanks het wakend oog van Pallas bent binnengeslopen om met illegaal vuurwerk te gaan stoken,
kom je er niet zonder kleerscheuren vandaan!

Kijk, vrienden en vriendinnen van de Netgedichten. Het is als een gourmet, je neemt wat je wilt en wat je niet wilt laat je liggen voor een andere keer, maar laat het niet etteren, zeg er wat van!

Hopelijk kom je dan gesterkt weer naar buiten en neem je je voor om zelf ook eens een doorwrocht cultuurhistorisch eitje te leggen, vroeg of laat. Iets van eigen bodem, als het kan iets origineels, in elk geval authentiek!

Hoe dan ook, of jij zelf ook genoeg weet is voor mij een vraag, voor jou een weet...
Een doorsneedichter mag dan wel weten waar abraham de mosterd haalt en hoe een koe een haas vangt...maar nooit genoeg!

Iedereen
een sfeervolle,
gezellige en vooral
vreeDzame kerst!

Tot...de volgende ronde!
Beau