Netgedichten over individu

netgedicht (nr. 1.488):

Sjamaan van Nix

Hoe tergend langzaam loom en traag
zinkt fluisterzacht de blauwe hemel
in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone

Hoe breekbaar is het valse licht
in 't transparante zilte nat
doorweekt de schim van 't veerse gat
de haringvliet de diepvriesman
de grevelingen biesboschstad

Bent u die fluisteringen en
't gezwijmel van die ene kat
die aldoor maar naar adem snakt
de longen vult met nitrogeen
en pruttelt als de pan op 't vuur
van die druïde magiër,
die tovert als sjamaan van nix

onwetend hogepriester van
het onbespoten niet-ommuurde
niet-bestaande zwijgzame
altoos in ijdelheid verkerend
hermitage vol dorpsgekke
aanbiddertjes van asterix,
nou ook niet eindelijk eens zat?

Hoe eindeloos dat zelfgefleem
gehuld in tergend traag bewegen
voortduurt in de blauwe kamers
rond hofvijver in het totaal
verstikte Holland op z’n smalst

verwijfd gekeuvel dom geneuzel
dat oorverdovend stille gillen
in het debat waar sterren willen
verdwijnen in de zwarte gaten

van de tijd die koolmeesje
geen andere keuze laat
dan wentelen in tegenspoed
in 't ondermaanse universum,
het uni-vers waar wij van walgen
en dat, had het aan ons gelegen
op staande voet verdwijnen moet,

zelfrepeterend multivers
waarin naar nietbestaande adem
wordt gehapt in een auto-repeat:
het vacüum van niets meer dan
een minderwaardigheidscomplex