Netgedichten

netgedicht (nr. 88.009):

'de geurlozen'

‘ik spartel als een vis
in deze hengelloze hoogmis
van wat niet langer is’

maar om dan
zonder treuzelen
die gewelddadige reuzen
van Grutte Pier tot Goliath
het zijn er zat
op te peuzelen
gaat mijlenver buiten
mijn zone van comfort
beter buig ik ze om
een soort van
allegorisch
tot windmolens
'nolens volens'
zo je wilt

metaforisch
wil ik daarmee zeggen dat
enige kennis
en mededogen
in mijn ogen een boel stennis
overbodig zal maken
wijl wij
'de geurlozen'
ons verschansen
in onze safe spaces
onze gewijde grotten

-wat in zichzelf voldoende
paradoxale plotten
op metafysisch niveau draagt