inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over spiritueel

netgedicht (nr. 484):

Élan vital

Cruciale kernen
schermen zich af
een trekt zich terug
een andere wenkt ons
een derde, verlost
wil het liefste verdwijnen

Maar wie goed kijkt ziet
niets is minder waar
dit alles is mana
illusie en wanen

Zij groeien
verspreiden zich
verheffen zich eerder
boven de middelmaat

willen geconserveerd
blijven ademen
opbloeien
met de seizoenen
vergroeien

Zij stuiteren
door het luchtruim
als herboren
feniksvogels

opengebroken
door élan vital
gefocust
barstend
van levenslust

wachtend en
persisterend
tegen het reeds
bestaande -
de walging
en de verveling

... Met dank aan Stoker. Zie zijn "Polyfoon" ...

Schrijver: Beau van Zweymeltael
Inzender: Maxim, 19 januari 2026


Geplaatst in de categorie: spiritueel
herboren nieuwe_perspectieven tegen_de_walging_en_verve

2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 144

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Beau, een maand geleden
Beiden zeer bedankt!
Catherine, ik zie dat de oproep van Max zowaar geholpen heeft.
Dat de stem van je gevleugelde woorden vaker in ons bos moge klinken!
R.E.N.S., een maand geleden
wachtend en
persisterend
tegen het reeds
bestaande -
de walging
en de verveling

juist!
CB, een maand geleden
Dit gedicht voelt als een innerlijk krachtenveld waarin terugtrekking en expansie elkaar afwisselen, zonder dat één van beide het laatste woord krijgt. Wat eerst fragiel of verdwijnend lijkt, blijkt drager van een eigen, onuitroeibare vitaliteit. De beelden ademen een intens bewustzijn van groei dat niet luid hoeft te zijn om krachtig te worden: leven dat zich telkens opnieuw verzamelt, zich opent en volhardt, zelfs tegen weerstand en verzadiging in. Het is een ode aan een levenskern die blijft bewegen, juist omdat zij zo scherp voelt wat haar tegen overstaat.

reageer Geef je reactie op deze inzending: