“Krinklend water, stille Margot”

O krinklende winklende waterding,
met t zwarte kabotseken aan,
wat zien ik geren uw kopke flink
in t woud waar licht zich vouwt.

Ooit leefde hier een voorhoofdhagedis,
een mammoet en reuzeleguaan,
planeet A was een godgeschenk, welaan,
brengt sapiens hel en verdoemenis?

In kamers van bomen, zwart in de witheid,
blijft haar naam een stille trilling,
in hout, stof en schaduwsporen,
er leeft iets dat niet verdwijnt.

Weet gij waar de wind geboren wordt,
door tegen uitroeiing te rebelleren,
zegt hij die broeikas niet te tolereren,
een zachte stroom die omhult als herinnering.

Het verdriet huist in kleine hoeken,
tussen ademhalingen van de aarde,
daar draagt gij uw hart behoedzaam,
niet wegduwen, maar bewaren wat breekbaar voelt.

En toch beweegt het leven verder,
in elke stap die gij nog zet,
Margot reist mee als warmte,
een aanwezigheid die blijft, goddelijk en vrij.

... Het is een droevig maar hopelijk mooi gedicht over hoe de wereld vroeger perfect was, maar wij mensen alles hebben stukgemaakt. Toch blijft er iets speciaals hangen – een naam, een gevoel, een iemand die je mist. Dat gevoel duw je niet weg, je draagt het mee. En het leven gaat door, zachtjes, met warmte in je hart. ...

water hoop

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.8 met 4 stemmen 30