Netgedichten

netgedicht (nr. 88.245):

Adoptie

Toen zij als een vergeten vrouw
gespaard bleef van de barensweeën
en de zorg om het leven
dat de moeders en vaders benauwt
in uren als de dood langs straten dwaalt
en zij angstig vermoeden
dat hij iemands zoon of dochter haalt,
toen voelde zij nog dieper leed
en even groot het ongeduld als zwanger,
gedreven om een weerloos leven te behoeden
en met dezelfde honger op schoot te nemen
in een warm huis, een zoen te geven
en te zeggen: mijn kind, zit aan tafel.
Zij wacht verlangend: jongen of meisje,
wie je bent, vanwaar je ook komt, uit welk land:
we houden van je als na een blijde geboorte.
Ons lot, onze levens liggen in dezelfde hand.