Netgedichten

netgedicht (nr. 88.269):

Nachtbloem

zij was mijn lief voor even,
maar niet in mijn hart
daar blijft zij mee verweven,
ongeacht alles,
is het al even verleden

een gemis, die lang blijft,
in mij een levend part

mijn wezen staarde
naar haar in de ochtenddauw;
ik heb gebeden

maar haar tere huid,
die ik mocht bestrijken.
behoorde haarzelf toe
het mocht, ten einde,
niet op een toekomst lijken

ze was begaafd met zachte vlakten
van warm zand,
waarin haar lengte was geborgen

ik deed alles om de tijd te rekken,
wilde haar zacht ademen verlengen
haar een moment van eeuwigheid brengen

voor alles heb ik mogen zorgen,
neen, ik werd niet moe, en
ik mocht mezelf ook verrijken

--

en zij, zij keek me aan,
verwachtte mijn zachte blik
en mompelde enkel met droge lippen
ja, jij bent mooi, zei ik met een knik