Echo’s in de Wind
Ik hoor hoe de wind
zachtjes woorden draagt,
met een oorsprong in het verleden.
Zij fluistert deze
als echo’s die tot mij komen,
zonder oordeel en zonder reden.
Altijd dwalend door de eeuwen,
totdat zij uiteindelijk
abrupt ontwaken in het moment.
Daar waar de wereld zingt
met een verwachting vol hoop,
en de wind fungeert als haar instrument.
Ik proef de bittere smaak
van haar leed op mijn tong,
in een schreeuw om gerechtigheid.
Om ons allen te laten zien
dat zij niet geïmponeerd is
door de mens en zijn zelfzuchtigheid.
Woorden, helder als water,
laat zij zachtjes resoneren
in de onderstromen van mijn bewustzijn.
De intrinsieke waarden
die deze wereld in zich draagt,
worden nu gevoed door immense pijn.
Een bezwerende melodie
klinkt door in haar toorn,
als een laatste, waarschuwend akkoord.
Hoor haar gebroken zuchten,
voordat de woorden in de wind,
niet langer worden gehoord.
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: milieu
wereld
100
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
Zonder meer
een fraai samenstel...
een samenspel
van lamentaties
van klaagzang
van luide echo's
in de gure tegenwind...
Ik denk dat je een vieze rechtse wind ruikt,
behoudend en verouderd,
schouder aan schouder aan de foute kant
van de zich herhalende geschiedenis
als echo’s die tot mij komen,
zonder oordeel en zonder reden.
Zonder oordeel en zonder reden
waarna de wind
als instrument van hoop
met een bittere smaak van leed
in een schreeuw van gerechtigheid nog wel
niet geïmponeerd, maar
met heldere woorden als water
een bezwerende melodie in haar toorn
een laatste waarschuwend akkoord
door haar gebroken zuchten
vooralsnog horen laat
ik word weggeblazen
door haar oordelen
en overduidelijke redenen
-of is het de tegenwind
die ik hoor?
zonder realisme.