Op hoop van zegen

Zilte golven gaan
wortels drijven op de wind
hoop vaart naar morgen


De kade kromp tot
een dunne streep grijs, terwijl het hout
onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers,
enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden.

De oceaan is een bijbel
vol blanco bladzijden, waarin de wind
met ruwe letters schrijft. Elke golf is een gok, een
worp van dobbelstenen, tussen de veilige haven en het diepe zwijgen.

Hun dromen zijn gemaakt
van een ander soort zand, niet het zout
dat nu in hun ogen brandt. Ze staren naar de grens
waar lucht en water mengen, hopend op een teken dat de kust nabij is.

Het lot is een stuurman
zonder kompas of hart, die hen voert
langs de rand van de wereld. Achter hen ligt het vuur,
voor hen de leegte, en alles wat rest is dat ene gebed om behoud.

Biografie van deze schrijver

vrijheid verdriet natuur

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9