We noemen hem Kees XXIII; vers 742

*742*

Voegen verkleuren in elk vertrek, in alle tijd
die richtingloos verstrijkt als je niet uitkijkt;

minder grijs blijft over, terwijl de afgeprijsde
tegels, in gebroken wit, als de schaduw van

de zilverreiger verder trekt, stuk voor stuk
breken in dit ijle winterlicht. Hij verrekt ‘t

de scheuren af te dichten; de regenbogen
vertakken zich door het nooit opgedroogde

cement, wat dit bad vol tranen gestalte gaf.

Biografie van deze schrijver

we_noemen_hem_kees keesvers

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.3 met 3 stemmen 34