Netgedichten

netgedicht (nr. 88.353):

DE JONGEN EN IK

Ik zal de muren geen kleur meer geven
de zinnen hun betekenis ontnemen,
die gedachte bekroop mij
op zekere dag
toen ik besloot te gaan vissen

Roerend tussen lelies en kroos
verscheen er een vijver
door mijn hand ontsloten;

uit die diepte rees licht op,
als in het spiegelbeeld
van een donkerduistere grot

Ik zag in een zuivere tuin
een jongeling staan
onbevangen en zorgeloos

zonder haast of schaamte
schreef hij markante woorden
die mij toebehoorden

alwat ik ooit te boek zou stellen,
als ware mijn leven een droom

Toen ik het begreep en knikte,
bewoog hij het water,
waarna het geschrevene verdween.

(Scripta non manet!)