Netgedichten

netgedicht (nr. 88.354):

Het verlaten land

Jij ging slapen
en liet deze wereld los
mijn ogen had ik dichtgedaan
de laatste dag voorbijgegaan

De maan spreidde haar vleugels
helderwit als mantel van licht
varende over de rivier van dromen, zo groot
stapten wij in zilvervloot

De sterren waren onze gids
zij wezen weg naar sprookjesland
waar wonderen geboren worden, zo klein
en dromen waarheid zijn

We gleden door een tuin
waar duizend bloesems bloeiden
de diepste geur kwam uit een bloem
in hemelsblauw met bladeren van kristal en dauw

In dit verlaten land pakte je mijn hand
en leidde me door poorten van parelmoer
de tijd liet flinterdunne draden glijden
geweven met resten van vervlogen tijden

Mijn neus snoof de geur van mos
mijn oren hoorden geruis van waterstromen
bomen fluisterden onverstaanbare zorgen
hun wortels strekkend naar morgen

Toen de dageraad haar roze vingers spreidde
en de nacht haar mantel voorzichtig terugtrok
tijdens de laatste seconde dat je me zag
kuste ik liefdevol gedag

Fluisterzacht ging jij daarna heen
en ik bleef achter, alleen…