Netgedichten

netgedicht (nr. 88.360):

Doorwerken

We worden allemaal ouder
roept de man in het grijs
zijn stem als een kerkklok
vanaf boven, in het ijspaleis

Zie in mijn handen lijnen
kaarten van rivieren die droog komen te staan
terwijl ik droom van morgen, als spinnenweb van licht en tijd
mantel van verhalen, verloren in de strijd

Ik weef maanlicht op een weefgetouw van mist
elke draad een herinnering die de nacht heeft gekust
mijn vingers knakken in de wind als takken van een oude, wijze boom
vangend schaduw en sterren in een droom

De klokken luiden dwingender, maar ik hoor een ander lied
van een andere wereld, een wereld die onder deze wereld ligt
waar mensen dansen op het ritme van de getij
en elke traan een parel wordt, morgenochtend ben ik vrij!

Ik werk toch maar door, niet voor geld of goud
alleen om magie in leven te houden, al ziet de premier dat niet
mijn handen mengen dauw met stof van oude veren
bouwen bruggen tussen al wat is en nog kan komen

Omdat ik dat mijn hele leven heb gedaan
kan ik niet anders, ik moet verdergaan
elke ademtocht een toverspreuk, zacht en stil
hopende dat de muren van gewone dag nooit gaan splijten

Ik werk in een tuin waar niemand mij ooit zag staan
waarna ik altijd vrijuit kan gaan
uren bloeien als bloemen van de nacht
en de tijd van dromen weg kan stromen, heel zacht

Laat die grijze pakken maar praten, over cijfers en macht
ik bewaak een vonk van eeuwigheid, in deze strijd
want ouder worden, met stijve spieren en stramme botten
zal geen mens ooit bedotten…