Domies Toen en de wind.

DOMIES TOEN EN DE WIND.

Als ik in het stille Groninger landschap de
wind met me meekrijg, de bomen en
struiken zoals kastanje, meidoorn en populier
zie blozen. Alsof Ede Staal met de

Poedersuikerbus heeft gestrooid, zijn
geest nog rondwaart in de sloten, bruidskleed
opgebolde paardenbloemenvelden. Dan
is daar Pieterburen, waar Jonkers de kerk

Bouwden. Kniel ik voor het Haarlems
klokkenspel, pluk de kruiden, snuif
aan de triomfantelijke seringentrossen
die alles parfumeren. En weer is de wind

Mijn enige metgezel, slinger ik door
de kruidentuin en luister naar kikkers.
Daar is de thee, geuren sterven op het gras
en de Clematis bolt zich op tegen de muur.

Er roepen nog meer kerkjes op terpen, Ezinge,
Breede, zij allen staan verweerd op
de wind, hoor het zingen op het land.
Het zilveren gras wat buigt, kop tegen staart.

Mijn gesprek is aldoor luider, zwaluwen
scheren langs de lieflijke dijken, ik zie de wind
ademhalen, dan weer roepen tegen mij. God kust deze stilte, hij beroerd mijn uitzichten..


© Henk Knibbeler

... Een beleving en tocht door het Groninger landschap langs diverse terpdorpen hetgeen mij zeer beroerde. De schoonheid van het landschap, de terpen bij de kerkjes en de bloei van de voorjaarsflora. ...

Biografie van deze schrijver

terpen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9