Netgedichten

netgedicht (nr. 88.362):

Toen de Werkelijkheid Week

Aan de rand van mijn bewustzijn
herken ik onaangeraakte dromen
die bevangen in desillusie
wervelen als een razende tornado

Onaantastbare naakte fantomen
beschimpen mij ongenadig
door mijn angsten bloot te leggen,
diep genesteld in mijn wezen

In een draaikolk van bevroren beelden
waarin alles verloren lijkt,
zoekend naar een verborgen uitgang
die steeds buiten mijn bereik blijft

Voor altijd vallend in een bodemloze put
waar mijn maag als steen aanvoelt,
klauw ik naar alles wat ook
maar enige houvast lijkt te bieden

Met een schok schrik ik wakker,
mijn val lijkt nu gestopt
Althans voor nu, terwijl ik het zweet
achteloos van mijn voorhoofd veeg

Realiteit verschuift hier langzaam
naar de achtergrond,
waar deze in het niets lijkt
op te lossen in een blauwzwarte leegte

Mijn droge mond verraadt aan mij
dat deze zelfde dromen
waarin ik stervende was
de enige zijn die ik ooit heb gehad