Jouw dag…

Ik weet nog goed, hoe het was, die dag
de allerlaatste dag dat ik je levend zag
je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen
terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen weg

Omdat de strijd verloren was
zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas

We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond
dat er afscheid in de kamer hing
in mijn hoofd heersten orkanen en onmetelijke stormen
er heerste razernij in vele levensvormen, reusachtig groot
maar jouw handen lagen stilletjes, verloren in je schoot

Je maakte natuurlijk grapjes, zoals altijd, en ik lachte er hartelijk om
toch zag ik alleen jouw lieve ogen, je zachte handen, je mond
en je warme lach en ik weet niet eens meer wat ik heb gezegd
want er viel niet zo veel meer te zeggen
de uren waren geteld en je had daar vrede mee

Maar dat maakte het niet makkelijk
het voelde als een afschuwelijke droom
iets waarvan je wenste dat het niet waar kon zijn
we zouden die ziekte gewoon uit kunnen gummen

We stonden onmachtig aan je bed als grote verliezers van het leven
en konden niets anders dan accepteren, dat wat komen zou…

En nu denk ik nog vaak aan die mooie dag
de dag waarop ik je voor het laatst zag
en dan herinner ik je lieve ogen
je zachte handen en je warme lach…

afscheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5