Netgedichten

netgedicht (nr. 88.439):

‘in de schatkamer van vrede en stilte’

Zijn geest mag dan geslepen zijn,
hij blijft een rauwe diamant;
zijn kern
die tot citadel verworden was,
gescherpt in historische stormen,
brandt
al naar gelang het voorgaande,

zo zondig dwalend
door lege valleien,
de verlaten bossen,
al loslatend,
trots overblijvend,
levend met het stille monster
van deze tijd.

En laat hem.

Laat hem zijn ware liefde niet vergeten,
noch zijn vrienden alhier,
het plezier,
de zoetheid van de struiken,
de smakelijkste woorden,
geluiden zonder gebreken,
originaliteit.

De trekken van genialiteit
die hij nooit bezat,
konden uitgestorven
noch verdwenen zijn,
alsof hij
al nieuwe kracht gevonden had
in zo’n verdachte uithoek

voorbij de schaduw van oude tijden,
waar niemand verder
zoeken wou,
niemand nog íets voor
doen zou.
Daar vindt hij exclusiviteit
in de schatkamer van vrede en stilte.