Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.450):

De imperfectie

Mijn kindje kan lachen
ik hou razend veel van haar
ze is dan ook nagenoeg perfect
met haar kleine neusje en haar gekleurde ogen
die naar me kijken, als regenbogen

Ik ben dolgelukkig met haar, vanaf ‘t eerste moment
zoals men kent, is ‘t echt moedergevoel
sterker dan oerkracht van straaljagers in de lucht
en dieper dan de bodem van de zee
geef ik haar liefde mee

Ze kan inmiddels zitten in haar eigen stoel
ze kan lepels pakken met haar knuistjes
en ze kan drinken, liters water uit haar tuitbeker
er is echter een ding wat ze niet kan
en als men vraagt, wat is dat dan
durf ik bijna geen antwoord te geven

Want mijn kindje kan niet lopen
ze zit alleen maar op haar gat
spelende met wat stukjes blok
een autootje of een pop

De andere kinderen lopen om haar heen
fietsend, rennend, springend, lachend
terwijl zij op de grond zit met haar speen
schuift ze nergens heen

Ze is wel lief, begrijp dat goed
ze weet gewoon niet hoe je lopen moet
haar slappe beentjes, schuivende over de grond
tonen daar geen interesse in
ze doet gewoon haar eigen ding

Als ik haar zo zie zitten moet ik wel een beetje lachen
want ze lijkt sprekend op mij
ik bleef ook zitten, rustig en ontspannen
maakte me nooit druk om dingen
wilde zelfs geen liedjes zingen

Dus lach ik stiekem in mijn vuistje
om de dramatiek, de emotionele uitlaten
zoals andere moeders praten
over mijn kleine lieve schat, die anders is als anderen
‘t is vast niet goed, ik moet naar de specialist, met spoed

Ach, met mij is het ook goed gekomen
en dat lopen, langzaam of snel
zien we later wel…