Echte liefde
Een eenzame zwaan
zwemt over het koude meer
met spierwitte veren
koud als steen
want zijn liefde ging heen
Elke slag door het water voelt als gemis
in spiegel van herinnering
zoekend naar haar teder gezicht
ziet hij alleen zichzelf, in tegenlicht
Zijn hals gebogen om zijn lichaam
met ogen gesloten
omdat hij liever niet wil zien
verloren dromen, niet onder ogen wil komen
Als witte parel op het koude meer
zoekt hij in herinnering schoonheid van weleer
hij zal het nooit vinden
en dat doet hem zeer
In zijn eenzaamheid
stil en krachtig
blijft zijn liefde voor haar
eeuwig bestaan
In al zijn pracht, omdat echte liefde
nooit zal vergaan…
Geplaatst in de categorie: verdriet

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!