Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.479):

Sneeuwklokjes

Ik wil niet meer treuren om voors of tegens
om kleuren die in kiem zijn gesmoord, om alles wat nooit zal zijn
als schaduw van verlangen, patroon doorweekt met pijn

Nee, ik wil niet meer verloren zijn, in dit labyrint vol tranen
elke weg een doodlopend pad, waar ik ook ga, ik voel spijt
die als zwarte inkt mijn aderen slijt

Treuren is een kunst die ik inmiddels goed beheers
toch blijf ik gaan
zoekend, tastend, naar de sleutel in het duister
net als een sneeuwklokje, dat onder druk van kou
toch moedig overeind blijft staan

Ja, ik wil zijn als de sneeuwklokjes in de sneeuw
helderwit en zuiver, mijn kopje buigend en nog steeds fier
als de ochtend komt, onder bleek, vaal licht
zie ik ze weer, de witte helden, teder, met vriendelijk gezicht
vechtende als mysterie, levend in kou
stil, als poëtisch verantwoord, dapper en trouw

Ik wil niet meer treuren om iets wat ooit was
maar kijken naar de mooie kleuren in mijn leven
dansen door bloemengeuren van magnolia en rozemarijn
en ontdekken wat er ooit in de toekomst kan zijn

Schaduwen van verlangens zullen altijd bestaan
ik heb mijn tranen echter weggedaan
mijn kussen is doorweekt met bitter en smart
dus sla ik de bladzijde van ons laatste hoofdstuk toe
want van al dat treuren, word ik zo moe…