Voeten in het Zand
Ik loop langs de branding
met voeten in het zand
waaien mijn gedachten nergens heen
de zee fluistert zacht
De wind verward mijn haren
de zon kust mijn gezicht
ik denk aan jouw glimlach
doe alsof alles anders ligt
Ik schrijf jouw naam in zand
maar golven nemen 't mee
ver weg over zee
zoals jij mijn hart nam
Hier blijf ik even staan
met voeten in het natte zand
dromende van jouw terugkomst,
aan deze waterkant
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: liefde
zand 3.6 met 14 stemmen 
202
202
Er zijn 5 reacties op deze inzending:
Een klein motief zou zijn dat ik merk dat fee zichzelf nog te veel beschermd achter mooie woorden en het klassiek schrijven. Ik voel rauwheid achter sommige gedichten van haar. Afgevlakte woorden blijven niet hangen in het geheugen. Daarom fee een rauw gedicht van jou , daar ben ik wel nieuwsgierig na.
goede poëziemattie van me ; -)
Ik bedoel dat het commentaar dat jij
geeft, deels ook voor veel van jouw gedichten
opgaat. '..het toont niets'
Mooi en braaf schrijven doe jij (inderdaad) niet.
Dat is ook geen oordeel, slechts een observatie.
Uit jouw commentaar maak ik op dat je
'het niet tonen' als iets positiefs ervaart,
wat op zich natuurlijk ook een oordeel is.
Of valt je commentaar in dezelfde categorie,
je zegt van alles, maar er staat niks.
Waarom geef je dan commentaar?
Wat is uw motief meneer?
Wat is er bijzonder aan mijn reactie?
Ik stel gewoon vast zonder oordeel.
al heb je wel gelijk.
Het blijft lastig, als het thema rouw/verlies is,
(en zo zijn er nog wat van die thema's)
om goed feedback te geven (want deze site
is er niet om alleen maar gedichten op te plempen,
men ZOU hier KUNNEN leren, -gratis en voor niks)
@Fee
Wanneer vind jij een tekst poëzie?
(dit is een serieuze vraag)