Netgedichten

netgedicht (nr. 88.658):

Thuiskomen bij jou

De trein glijdt langs schapen, zon zakt
achter bomen, avondrood vertoont een
blauwe maan, maar ik voel mijn hart
sneller slaan, want ik ben bijna bij jou.

De plek waar ik zijn mag, daar waar de
deur altijd open staat. Je warme lijf,
je lieve lach. Jij staat daar, met ogen
die stralen, armen wijd, welkom, lief

en zacht. Als de nacht ontwaakt,
schuilen we bij elkaar. Vuur knettert,
de kamer vult zich met warmte, vingers
strelen kalm over mijn haar. Dit innig

moment is romantisch door kaarslicht, teder
gericht vanaf de nachtkastjes. Samen vinden
onze zielen rust. Al is dit geen fundamentele
plek, ‘t is daar waar jouw mond de mijne

kust. Als de ochtendzon weer begint te
dagen wil ik in jouw armen ontwaken.
Want thuiskomen, dat is jou weer zien
alwetende dat ik je zeer bemin…