Netgedichten

netgedicht (nr. 88.535):

Titel: Het huis dat zich omkeert

In de gang hangt nog de geur van te lang gestookte kaarsen,
was die niet meer naar boven kruipt maar naar binnen zakt,
alsof het plafond een spons is geworden
die alle vroegere avonden opzuigt en zwijgend vasthoudt.

De trap kraakt niet langer onder voetstappen
maar onder de afwezigheid ervan –
een soort botte, herhaalde zucht
die het hout elke nacht iets verder opensplijt.

Buiten de ramen staat de wereld rechtop zoals altijd,
doch binnenkant spiegelt haar ondersteboven:
de lamp hangt als anker in een plafondzee,
de stoel balanceert op zijn eigen ruggensteun
en wacht tot iemand eindelijk gaat zitten
op wat vroeger de lucht was.

Dan, in de stilte tussen twee ademhalen,
draait het huis zich plots niet om zijn as
maar om wat het ooit vergat te zijn:
een ribbenkast zonder hartslag,
een keel die alleen nog slikken kan
wat al lang is doorgeslikt.

En ergens in de kelder, waar de fundamenten nat blijven,
hoort men voor het eerst
niet het druppen van water
maar het druppen van seconden
die terug naar boven willen.

Ze komen nooit.
Het huis houdt ze vast
zoals een mond zijn laatste woord inslikt
en dan, bijna teder,
de lippen op elkaar legt.