Gehavend

drie treden hoog
was het paad over water
aldaar leunde ik over het hout
en zag uit over reizend verkeer
stil nog, er was geen seizoen vertier

niet wetende dat ik een herinnering schiep
voor later, er kwam geen andere keer

achter glas aan de haven
werd het zoet mij voorgezet
zeker het was ook om te laven
maar op voedzaamheid werd niet gelet

we spraken over binnen en buitengaats
over de ring met een lichte twinkeling
ook dat gebaar was voor het laatst
ik leek op een eenmalige zendeling
ver naar het noorden afgereisd
achteraf had de zucht zich voorbarig
uit de verwachting geprijsd

dit alles nam ik op als een schilder
en gaf het een plaats in mijn liefdesleven
zoet, zacht en met uitzicht
warm waren de woorden in elkanders bede

ik heb weet, dit alles maakt de pijn
in de vergankelijkheid milder


van nature heb ik lief,
maar ook blijkt dat soms ietwat naïef
ik steek de hand wel in eigen boezem
opdat ik mijn hart niet verlies
als ik mijn zon met schaduw ontrief

ik draag met respect mijn gedachten
en verwijt de ander
geenzins haar pure krachten
het lot was niet opgewassen
tegen ieders mee te dragen levenslasten

het lot

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 26