Netgedichten

netgedicht (nr. 88.523):

De Warme Waanzin

In ’t zachte schijnsel van een lamp die knippert als een oog vol pret,
waar schaduwen dansen als dronken engelen op de muur,
luistert mijn ziel naar een stem uit de broodrooster,
die fluistert door de kruimels: “Kom, mijn lief, toast mij en omhels de dag.”
De keuken draagt geur van verse koffie en stoute geheimen,

raakt mijn neus als een warme knuffel van een onzichtbare beer,
en in dat aroma voel ik het trekken aan het hart
dat klopt in ritme van een absurde wals.
Voeten trippelen over tegels, glad als gesmolten kaas,
elke stap een giechel die echoot in de stille kast,

de koelkast bromt mee met liederen scherp als een flauwe mop,
niet om te koelen, maar om mij voor te gaan in de gekke dans.
Maar zie, een wending: achter de deur van de oven
ligt een taart, gebarsten als oud gelaat vol vreugde,
en uit die scheur groeit een cherry, onverwacht,

die bloeit in kleuren van liefde en een tikje waanzin.
Zo omhelst men, met armen vol van zachte dwaasheid,
door kamers waar herinneringen als sokken in de wind wapperen,
het verlangen brandt niet als vuur, maar als warme chocolademelk
die wacht op marshmallows om op te laaien tot lachbui.

En diep in ’t binnenste, waar ziel en stofzuiger raken,
ontwaakt een weten: liefde is warm en absurd tegelijk,
maar vinden wat men zocht in elke knuffel van de kachel,
een spiegelbeeld in het raam dat knipoogt en nooit stilt.
En toch blijft men omhelzen… tot de plant begint te zingen.