Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.659):

Thee…

Vorige week kwam de Duivel bij haar op de
thee, hij nam koekjes en een pittig bosje bloemen
mee. Het was waarachtig best gezellig, men
sprak over zoetjes en gemoedjes.

Tot hij plotseling vroeg: ‘Zeg meisje, is je
leven al vermoeiend genoeg?’

Verschrikt staarde zij in rode ogen, ze kwam
bijna niet uit haar woorden, kon geen zin
uitbrengen, met moeite betogen dat ze graag
nog wat tijd deelde met de kleinkinderen en de
schone was, moest nog in de kast.

Maar ‘t bezoek nam geen blad voor de mond.
Hij draaide zijn linkerhoef naar de andere knie
en boog dichter naar haar toe. Daar fluisterde hij,
zeer gedwee: ‘Wilt u misschien al met mij mee?’

Ze gaf hem een blik vol verwijt: ‘Mijn beste,
‘t spijt me, ‘t komt niet uit, ik moet de planten nog
water geven en vanavond komt - Heel Holland bakt -
om kwart over zeven.’

Onrustig sloeg een staart op de grond, een drietand
draaide driftig in het rond: ‘Uw ziel voor wat rust?’

Ze stond op, terwijl ze kopjes opstapelde: ‘Als u
tijd heeft, kunt u mij helpen, we kunnen samen
opruimen gaan, ik heb een enorme berg afwas
in de keuken staan.’

Toen klonk er plots gerinkel en geluid van gebroken
glas. De rode schaduw verdween alras, omdat haar
planning toch niet zijn planning was. Het enige wat ze
later zag, waren afdrukken van vluchtende hoeven
in het struikgewas.

Vanaf die dag is de rust wedergekeerd in de keuken.
De duivel heeft zijn hoorntjes nog niet om de hoek
gestoken en daar zit ze absoluut niet mee.
Als hij komt, mag hij gaan zitten.
Ze heeft nog thee…