Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.659):

Ziek…

Ik word ziek van de mensheid. De gedachte alleen.
De voortdurende strijd tussen verwachting
en wens. We willen steeds meer en zijn nooit tevreden.

Bij geen mens is ‘t ooit goed, als een eindeloos,
dorstige overvloed. We voelen ons verheven
boven al het leven, vergeten dat we slechts te gast zijn

op deze aarde waarop we leven. We stellen eisen,
bouwen paleizen, verliezen ons in dromen. Tot de lucht
loodzwaar is van willen, zonder geven. De natuur zal

bezwijken onder alle wensen. En in ons streven naar meer,
vergeten we dat wat we hadden: een prachtige wereld vol
eenvoud en rust, dat nu bedolven is onder stof en onlust.

Misschien zullen we ooit, in stille wijsheid, weten wat we
verliezen en herinneren dat we slechts te gast zijn op aarde.
Ieder mens weet dat, als normen vervagen, je jezelf als gast
netjes moet gedragen…