iedere mens, zo eigen

tijdloos lang breng ik al bij hen
diepe herinneringen naar het heden
op zwart-witte tonen en houten pedalen
bespeel ik wat vergeten lijkt,
ieder heeft zijn eigen gebeden verleden


de klanken naderen telkens weer de harten
waar denken nog enkele weet heeft
van prevelen en vrome verhalen
maar door mijn toedoen hun diffuse geesten
naar het heden halen


ook al lijken zij in afwezigheid gehuld
telkens blijken de toehoorders verguld
met hun soms sprankelend verleden
ik bespeel met liefde hun aanwezigheid
en probeer de zielen muzikaal
aan elkaar te smeden


hoe dankbaar is het vertrek
van onze mensen
ook de lach die een enkeling mij toewerp
zij komen zonder bewuste wensen
maar tezamen werden we gezegend
op een menselijke doch innerlijke terp

*
mijn cappuccino staat al klaar
als ik een blik in die ene huiskamer werp

dementie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.8 met 4 stemmen 35