Schip der Doden…

Een schip over golven, als schim zonder naam met gescheurde
zeilen en rafelige vlag, hoog gehesen in de mast, glijdt eenzaam
door dichte mist, met verloren zielen bedolven. De wind
waarschuwd vanuit verre: ‘Blijf hier vandaan, blijf met voeten
op je eigen schip staan.’

Een zeeman zag het schip op een avond, als donkere
streep met vergulde gloed. Haar lokroep was bitterzoet, met
belofte van al wat goeds, wellicht lag er goud in het kombuis dat
is waar menigeen van houdt. Hij dacht met smart aan zijn vrouw
en aan alles, wat zij graag hebben wou.

Hij nam een touw uit het gewand, slingerde zichzelf naar de andere
kant en zag meteen: de bemanning was dood. Dat kon je zien aan de
skeletten die overal, open en bloot, op het dek lagen te stinken. Je begrijpt,
dit was een afschuwelijk gezicht, bij volle maan in tegenlicht, drinken
echo’s uit het verleden geen vrolijke wijn, zoals bij zonneschijn.

De zeeman was al snel klaar. Hij wilde vertrekken, uit het
ongezellige zootje daar, maar hoe hij ook probeerde, hij kreeg
het niet voor elkaar. Hij bleef achter en stierf door dorstig drinken
van bedorven bier, tussen oude kratten als avonturier begeleidt door
een zeemanskoor dat met hoge noot door het kombuis floot.

De lucht werd asgrauw, maar aan de horizon saffierblauw.
Het schip vaart voortvarend verder, eeuwig over zee, als vervloekte
tombe neemt het leven mee. Ik geef hierbij dus een advies, al hoor je
het ruisen, luister niet naar het heldere zeemanslied dat door de branding
zingt. Laat het gaan, laat het zweven, laat het vliegen in de wind.

Bestap, bezwingel of bezwaai nooit die donkere rand, want eenmaal
aan die kant heerst niemand, want er bestaan
geen kapiteins in dodemansland…