Netgedichten

netgedicht (nr. 88.703):

In Paradisum in vogelvlucht

Onbetaalbaar is de omgekeerde werkelijkheid
hoe overleeft hij, rust zij
langs de zee
vindt hij ooit een weg naar haar,
Melopee
waar geluk alsnog wordt herboren
jij en ik in a paradise regained?

naar hoop de weg vragen was toen
mijn zorg
hoop werd zorg achter gesloten
luiken
is die werkelijkheid ooit nog
herstelbaar?

stille breuken, vooralsnog ongrijpbaar
onder het nachtelijk blauw
van vlindervleugels
op de kustlijn versplinterd
in een stille schreeuw - dingen die komen gaan
binnen-in jouw verre dageraad

Geluk lijkt altijd van korte duur
ik kreeg roesmoes in mijn kop vorig jaar
onder de huid van lente in maart
dan blijft een impressie altijd onvolledig
van dat eeuwige vrouwzijn
door de tijd

onderweg naar niets en nergens
waar woorden zonder inhoud
draaiden in cirkels
en wortels verzonken
achter gesloten luiken
- een sonnet van de wanhoop
(nooit wanhoop van een sonnet!)
dat naar niets en nergens
toe leidt

Dan zijn noodzakelijk de tovenaars
leerlingen die in hoop en gevaar
hun zwanezang durven zingen
als Phaëton, onderweg naar wiens land,
als dat naar niets en nergens toe leidt?