Netgedichten

netgedicht (nr. 88.737):

Niet vergeten, niet vergaan

Ik liep op een pad van herfstbladeren,
ze knisperden onder mijn voeten.
Gevallen bladeren, verkleurde bladeren.
Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten.

De wind speelt ermee, soms licht, soms hard,
terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos.
Ik klim over een gevallen boomstam
en kijk nog één keer achterom.

De wind is gaan liggen, de zon breekt door.
Voor mij ligt een glooiende, groene heuvel,
vol verrassingen, vol obstakels.
Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten.