Dorpsgenoot

Uit de grote stenen stad
nam hij gulzig groene regen mee
om blauwe bloemenvelden te besproeien
met zijn zware zilveren gieter

de sombere wolken kwamen
in bonte blonde schaduwen
uit het hoog gebergte
om te dansen met de nieuwe liefde
in zoete heimwee naar beminnen

in zijn betoverde hart
speelde het plezier
natte regendroppels
voor zijn zomerse tuinen

geen duit op zak
geen cent te makken
maar rijk van ziel
fantasierijk in gedachten

eenzame dorpsgenoot
tegen wil en dank
lag daar te slapen
op een houten bank.

man dorp eenzaam

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 25