Balanceren op het koord
Oude ogen spatten zilvergoud
spuwen met gespreide armen.
In akkoorden sterven klanken
van verloren moedergrond.
Valrijpe tsavoriet hangt
aan een vezel in de tijd
slechts één vinger
duwt de wijzer voort.
Ik klamp me vast aan kettingen
van ijzer om mijn enkels
sterven stenen op de kade
laaf ik mij aan de hoogste poort.
Kalmte danst hier op het koord
gaat de afgrond bij ons te rade
is het erkenning of gewenning
dat het tikken mij zo bekoort?
4 april 2026
Geplaatst in de categorie: maatschappij
erfgenamen 2.0 met 2 stemmen 
295
295
Er zijn 8 reacties op deze inzending:
slappe koorden
dat zijn de woorden
maar waar doe je het voor?
op een koord
met een kronkelend lijf
armen gespreid
op elektrisch dansen gelijk
dan verwar ik
in mijn spagaat
voor elke nazaat
erkenning en gewenning
met een nogal
inconsistente
draad.
al doende
vallen, opstaan
en weer doorgaan
Bij het balanceren op het koord,
werd het onderscheid
tussen onbalans en inconsistentie,
op plezierige wijze mij geleerd.
Vele malen dank voor je tijd en antwoord!
Taal kan mensen maken en breken. Maar de taal zelf oefent geen macht uit als de een de ander niet met woorden kan bereiken. Taal is een middel dat je kunt inzetten om de ander te bereiken.
Taal is intentioneel. Het moet een bedoeling hebben om iets bij de ander gedaan te krijgen.
Als de ander niet dezelfde taal spreekt is taal een stem die of in holle vaten klinkt of als een boemerang door muren wordt teruggekaatst.
Als de ander niet vat wat bedoeld wordt, hebben ze allbei pech gehad. Dan zullen ze zich duidelijker moeten uitdrukken. Een kwestie van leren en presenteren.
Taal is een middel dat iemand inzet om de ander te overtuigen, dat mag zo expressief zijn als je wilt, zolang de interne samenhang van woorden voldoende coherent is om binnen de grenzen van de logica te opereren.
Inconsistentie van beeldtaal maakt het er voor de lezer niet begrijpelijker op!
Maar…. alle gekheid op een stokje…
Mijn boosheid over het bericht dat Nederland zich onthoudt van stemming bij aanname van de VN resolutie over de wereldwijde slavenhandel als ernstigste (of zwaarste) misdaad tegen de menselijkheid mondde uit in een gedicht. Het gedicht hierboven beschreven is mijn eigen reactie op een eerder (niet gepubliceerde) bericht. Het onderzoekt mijn eigen positie hierin en gedachten erover, balancerend op onvermogen.
Kortom: Erkennen we de gevolgen van onrecht en of wennen we aan het ongemak terwijl de tijd onverbiddelijk tikt (of allebei)?
En mijn oorspronkelijke gedicht? Die staat nu hier:
Schrijf me een gedicht,
een haiku of sonnet
over 12 miljoen zweepslagen
voor elke nazaat
in ritmische zinnen gezet
Mij lukt het niet
zoek woorden
in verdriet,
dat verder ligt
dan mijn bereik.
Een houvast voor de drager
van een ijzeren ketting,
een erkenning –
of is het gewenning,
dat door de dampkring
weggeschoten werd?
Max, Rens, ik kan het helaas niet mooier maken dan het is. Taal zorgt, taal verzorgt, taal maakt ziek, taal vermoordt. Blijkbaar is taal belangrijker dan echte mensen.
Het zorgt inderdaad nogal eens voor tegenwind…
sowieso bijzonder saillante,
om niet te zeggen
opmerkelijke voorstelling
van familiaire zaken
die nu eens de ene scherpe overkant aan gene zijde,
dan weer de waterkant van de loswal aan het overkoepelende tranendal representeren...
maar hoe zij als kettingberen
de toppen van de uitkijktoren
van de poorten van de stad
kunnen bereiken
zonder van het koord te glijden
om voor altijd te verdwijnen
in de gapende ravijnen
buiten de gebaande lijnen
is mij ten enen male
een enigma, Evelyne...
erkenning of gewenning,
dit delen van verdichting?