‘Aperta, Kyparissos!’

Aan die ene boom
zag ik ooit gewoon
de onschuld hangen
als dat laatste blaadje
vergeten om te vallen
klaar voor het nieuwe licht
van die aangebroken lente

de wind verried
iedere aanwezigheid
een verijdeld takje
met gemak waargenomen
liet het hert stoppen
mijn hart sneller kloppen
we konden gelukkig zijn.

Als wolvenkind
gebonden aan de verrukkelijke jacht
bracht ik dagen door
in doornstruiken
brandend in de zon
geklommen of hoogstaand
duikelend over de einder

ik dacht aan zijn gewei
ons vrije leven
de onmisbaarheid van lucht
adem als een gegeven
toen in mijn beleving
het onbekende verscheen
op speerworpafstand.

Mijn hand greep
als meerdere eerdere keren
instinctief de juiste stand
om deze prooi te vangen
tussen jonge bla’ren
en die ene van vorig jaar
stond mijn avondeten klaar

de honger van mijn ogen
bedroog mijn heldere blik
aan scherpte van de focus
of de speerpunt ontbrak niks
noch kon de ontluikende lente
een uitgestoken hand bieden
tegen dit kiene precisiewerk.

Het zwerk viel daar exact
samen met de compactheid
van de kracht van verdriet
de opwellende wolken
losbarstende donder
flitsen van onze dromen
getroffen in het hart

van mijn geliefde hert
droop het bloed
door mijn ziedende handen
waanzin kwam reeds naderbij
ik zag zijn gewei
ons voorbije leven
de onmisbaarheid van lucht.

Wat eerst nog tragisch klonk
als zucht in de verte
begon vormen aan te nemen
van Apollinische proporties
in zijn zweem van driestheid
zou ik geheid aansterken
als hij mij liefhebben mocht

als ongebreidelde fantasie
mijn dierbare hert gestorven
de precisie werd hem teveel
mijn strot vulde zich met vergulde tranen
onder die ene boom
waar ik ooit gewoon
de onschuld hangen zag.