Rood haar, grote ogen, ik kijk met haar verbazing mee naar de geschiedenis van strijd en onvermogen - liefde valt romantisch uit de lucht en redt in deze film de mensen van goede wil, na het falen van het verstand, liefde die meer is dan de natuur- wetten, die intelligent ontworpen of niet, hun amorele gang gaan Ja, noem het liefde…

Zie je het voor je zo’n mythisch kasteel op een Grieks eiland in de Ionische Zee die hoogtes, en wij uitkijkend over hemels- blauw water onder één tijdloze zomerzon en wij die ons gelukkig mogen prijzen met de verwaarloosbare kans die het lot voor ogen had kijk ons dan, daar gearmd liggen in de schittering als vereeuwigde…

sy kust de sonne met gheloocken ooghen ende voelt de stralen van naebij gheluck ’t is als hadde liefde voor een wijle, teeder, haer selve nedergeboghen over haer broose ontvanckelijckheyt…

Ik loop langs jouw huis ik zoek je in mijn bed, ik droom van jouw ogen, je mooie haren Ik grijp je en laat niet los ik breng je naar mijn moeder, ik verlang naar jouw handen, jouw sterke armen Jij neemt me mee naar jouw kamer je legt jouw hoofd tegen mijn borsten, jij voelt de duiven in mijn adem De winter is voorbij, de regen is over…

In echte spanning blijf ik kalm, Enkel als ik haar kan noemen, Verwoorden wat in ’t hoofd blijft zoemen — Onverstoord zwemt Creoolse zalm. Benoemen doe ik onverdroten Waar zij zichzelf haast weer verliest. Laat het zijn dat zíj het kiest: Zich laten vangen door mijn berenpoten. Eet ik haar dan op? Welneen. Een beer kan zacht zijn en dat…

blijf nu maar liggen liefste liefste in het groene groene gras en kijken en kijken en voor je het weet val je met een zucht naar boven in mijn blauwe blauwe lucht…

Liefde omvat ons in dit heiligdom O lief mijn lief sla de armen om mij heen Berg me aan uw borst mijn veilig heiligdom Niets wil ik voelen dan uw liefde alleen Kus dicht mijn ogen laat mijn lippen stom Liefde overwint in stilte de storm…

Wanneer je een kat in een zak zelf kiest Volstaat het niet haar uit te dwingen Ze dient zich uit de boom te kijken Zodat ze niet zichzelf verliest Pas dan kan zij de beruchte doos Uit eigen wil misschien betreden Tegelijk dood en toch in leven Ook als zij de zak verkiest Jaag de kat niet in de doos Doe dit en ze zal je klauwen De liefde…

Jij en ik wisten niet dat ik je achtervolgde door de storm en hevige regen je voeten draalden geen tel tromgeroffel en trompetgeschal in mijn hoofd jij baande je een weg naar jouw dansvloer waar je alles had klaargezet dit werd de belangrijkste voorstelling op jouw muziek vloog je weg in jouw unieke vorm en terwijl ik je lichaam vasthield…

onse eerste dienaer des lands gaet met sijnen naesten beminde het vaderschap tegemoet; . doch de daertoe noodighe daet volghde niet den ouden wegh waerlangs het leven meestentijts sijne wordinge vindt. . met sijnen man, ende eene draghende vrouwe, gewilligh in herte ende gave, ende een voor ons naemloos korrelken uyt het graen…

.....Ik hier, jij daar .....Weg van elkaar .....Onze liefde een bed .....vol gemis Onderweg naar huis wee van verlangen naar hele dagen met ons gezin .....Ik hier, jij daar .....Weg van elkaar .....Onze liefde een bed .....vol gemis Wilde, wilde paarden kunnen ons niet scheiden Wilde, wilde paarden zullen we berijden .....Ik…

De avond heeft de velden toegedekt, de huizen houden licht voor ons bewaard. Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders alsof je mij voor even thuis verklaart. We hoeven nergens eerder aan te komen, de weg mag langer duren dan gedacht. Er is nog zoveel waar ik van kan dromen, maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht. Mijn hand vindt jou…

Dezelfde zwart-wit foto van jou in geelgroen laat maar een schim zien van jou, schimmiger nog dan foto's zijn Nergens kan ik heen om jouw warme huid aan te raken, jouw adem te voelen, te horen spreken en kussen Onze liefde in jouw oogopslag Alleen nog op foto's En ook die zullen er na mij niet meer zijn…

ben jij weg en ik alleen dan ben ik eerstens blij geen aandachtvragers om me heen ik ben volledig vrij actiefilms op de tv bier en whisky, snacks en pret mijn gevloek, geschreeuw van nee en veel te laat naar bed en in dat bed slaat het dan toe ik weet eerst niet wat het is de slaap komt niet al ben ik moe omdat ik voel dat ik wat mis…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

het raakte de veredeling die in een zoen opnieuw tot bloei kwam, al is het zot om te schrijven van “ opnieuw “ want ze is nimmer van mijn zijde geweken de dagen dat ik in verdriet geraak spreidt zij haar stamper over mijn meeldraad en ontvangt haar stempel de stem van verantwoordelijkheid en is de ze kelk die me bevrijdt van geuren…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

omdat ik niet weet of jij koning van de vogels geworden bent of misschien die ene vogel in de schemering die aan onze meiboom groeit omdat ik niet weet of jij een feniks bent nestelend in de geurige kruidenboom of het paard met vleugels dat ik vanmorgen in de wolken zag omdat ik weet dat jij onveranderlijk mijn onmetelijke liefde…

ik bespeur je liefde in elk moment, zelfs als wonderen spijbelen en herstwinden aan je adem rukken, iets boven- natuurlijks is de staat waarin je placht om affectie te laten schitteren in je spiegelschrift hoe bedaarlijk jij mijn chaos kan hanteren als het spreken mij de nacht toekent met uithalen die de ketenen in mijn ziel doen kletteren…

Uytterlijck ghebeeldt in lijvelijcke omheyninge, in blinkende plechtighe toghen, . Alwaer die Schoonheyt haere stoffelijcke goetheyt te sien gheeft. . Maer daerboven viert een sachte glansinge in uwe beyder ooghen, als een stille wederklanck van licht. . Zij spiegelt den ongherijpelijcken wegh naer dat woordelooze ghevoelen…