Netgedichten over emoties

netgedicht (nr. 5.988):

Spiegel

Kijk in de spiegel.
Om te zien wie je bent,
om te beseffen
dat dit gezicht niet eindigt bij jou.

Er is geen vervolg
als jij het niet maakt.
Geen tweede versie,
geen zachte herhaling
van wat nu nog intact lijkt.

Je draagt iets dat niet van jou is—
trekken, blikken,
een echo van iemand
die ooit ook dacht
dat tijd wel zou wachten.

Maar tijd wacht niet.
Ze kijkt niet terug.
Ze neemt alleen af
wat jij niet hebt doorgegeven.

En ergens
is er een mogelijkheid
die nooit zal bestaan
omdat jij haar niet hebt toegelaten.

Geen kind.
Geen blik die jou herkent
zonder uitleg.

Alleen dit gezicht,
dat langzaam verandert
zonder getuige.

Dit is alles
wat er zal blijven
als jij beslist
om niets achter te laten.