Netgedichten

netgedicht (nr. 89.259):

vezelbever

oeverzwaluwen zwieren
natuurlijk
laag over het water

de lepelaar waant zich
een ware Jezus
met zijn poten diep in de drab

een uitstrekkende zwaan kijkt toe
hoe ik hier rondstap
langs rietsigaren onder de rook
van de mens en talloze
boterbloempjes voor mijn neus
gedrapeerd

een meidoorn weer
en rollend door de klavertjes
zie ik daar toch vier
vergeet-mij-nietjes opdagen
met als grootste gevaar
de grazende koeien
de stemmige paarden
de vlaaien

en ergens daar
een vezelbever die mij aanstaart
alwaar ik ga

stel dat die steltlopertjes
mij waren
en wij in deze maand
blaren op handen dragen
van de watermuntthee
- of chai
zoals de Portugezen
geleerd hebben te zeggen

rozenbottels
daargelaten
voor de smaak