Platitudes

Hier sta ik, mijn krakende
botten geleund
tegen een marmeren witte pilaar
op een eeuwenoud plein aan de rand der boulevard

ten dode vermoeid maar niet opgegeven
na een dagen en nachten gevaarlijke passage
door onstuimige woelige baren

zwaar en kortademig en onbedaarlijk
mijn krachten niet sparend
met enkel de schikgodinnen
voor ogen, die mij in hun greep,
naar het eind van de nacht
deden varen

om hedenochtend wederom
de kreten als decreten
te zien van een zekere J
wiens naam niet zijde geheiligd
hij barst immers van platitudes
en andere dooddoenerclichés

onbedaarlijke_clichés dood_tij

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.3 met 6 stemmen 30