Netgedichten

netgedicht (nr. 89.338):

Weduwe

Is het uit angst
om iemand achter te laten
dat jij jezelf langzaam uitwist
in een leven dat stopt bij jou?

Want als jij sterft
zonder iets van jezelf
achter te laten,
zal de wereld je missen
als een weduwe.

Er zal niets zijn
dat jouw blik herhaalt,
geen gezicht
waarin jouw zachtheid
nog even verder leeft.

En dat is
de wreedste vorm van verdwijnen:
niet sterven, maar eindigen.
Zelfs verdriet
blijft nog ademen
in andere lichamen.

Alles zoekt een volgende drager—
geld, namen, huizen,
zelfs verdriet
verhuist van mens tot mens.

Je kunt jezelf niet eeuwig dragen.
Op een dag
wordt zelfs jouw spiegel
een vreemde.

Er is geen grotere eenzaamheid
dan jezelf zo lang vast te houden
tot niets van jou
verder leeft
wanneer jij verdwijnt.