Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.442):

antiforisch mineraal

Wij dwalen
over het oude pad van woorden
en alle vertakkingen nadien

Wij wankelen, zwemmen of zinken
- er is al zoveel taal
welke zin hebben wij nog toe te voegen

in het opgespoten land happen
de wanen opvolgen
onze visie op schoonheid delen?

Wij genieten
op dit versleten pad vol beelden met
een glimp van slijtage en verval bovendien

maar het zal geen water zijn onder onze voeten
als wij het niet drinken als klare wijn
wij er geen brood in zien om vissen te vangen

Wij zwichten, leven of vallen
‘de wereld is opgetekend geraakt
door een overdaad aan lege handen’