Netgedichten

netgedicht (nr. 89.373):

schuw

wat ik nu in woorden zwijg
gaat nog verder dan mijn onmacht
immers het is soms niet uit te leggen
waarin het zijnde mij heeft gebracht
.
de leegte wordt gevuld met gedachten
die gedwongen rusten in de schaduw
ik zou ze met mijn lippen willen verzachten
zoals gezegd, ik ben thans stil tot schuw
.
als ik mij spiegel aan de ander
zie ik krassen op mijn huid
.
ja, mijn beeld en ik hebben elkander
we verdelen de afstand in het niets,
.
het is schichtig verstillen waarop ik duid